Haur errusiarrak

Argazkian ikusten ditugun haurrak errusiatik euskadira datozenak dira.

Bikarte, 7 eta 18 urte bitarteko umeen harreretan lanean dabilen elkartea da eta zentratu egiten da umezurtz eta familia desegituratutan bizi diren umeetaz. Elkarte honek urtarrilaren 29tik otsailaren 15ra arte ireki du haur errusiarren harrera kanpaina Euskadin, non saiatzen dira euskal familiak kontzientziatzen eta konbentzitzen ume errusiar hauek hartzeko eta udan bertan pasatzeko euren familiakin aukera ematea. Helburua haurrek beste bizimodu eta kultura bat ezagutu dezatela da.

Pasaden larunbatean egindako asanbladan esan zutenez, kanpainatik momentuz ondorio onak atera dituzte, egun hartan 11 famili berri gehitu baitziren ume errusiar baten harrera izatera. Bestalde, Bikartek gutxi gorabehera 210 familia dauzka batuta guztira Euskadiko hiru zonaldeen artean.

Bilera horretan, Boluntaren hitzaldi aretoan egindakoa, Bilboko alde zaharran kokatuta, familia berrien zalantzak argitzeko balio izan zuen. Horrekin batera aurreko urteetan esperientziak izan zituzten pertsonak ere izan ziren presente eta euren bizipenak aukeztu zituzten.

Charo izeneko andre batek adibidez; bere bi alaba errusiarrekin batera aurkeztu zen hizaldian, bere alaba batek, errusiako orfanato batean bizi zen lagun bat ekarri nahi zuen euskadira ikusteko gogo izugarriak dituelako. Amak ere horrela nahi du, beraz neska hori ekartzeko ahaleginguztiak dago egiten.

Ala ere, beste andre batzuk diotenez ez da prozesu erraza beti eta umezurtz horien harrera dituen gauza positiboak eta negatiboak aurkeztu zituzten. "No es un camino de rosas. Se pasan muchos malos tragos con el idioma, los celos, la comprension, la comida... Hay que tener mucha paciencia, pero siempre se termina esperando su regreso." da euren iritzia. Azken hitz horiek oso esanguratsuak dira.

poema de un inmigrante

Aunque no quisiera,
ya voy camino hacia el NORTE.
Llevo conmigo todo y nada.
Llevo mis raíces pues me sacaron
de la tierra que Dios me había prestado.
Dejo mi esposa,
mis dos hijos, mis padres y mis amigos...
Dejo mi pueblo, mi cultura y mi patria.
No me queda mucho...
Hasta la mochila me volaron...
Aún me queda la fe, la esperanza
y el sueño de llegar al NORTE,
y un corazón lleno de tristeza ...
Aún así sueño...
lo mismo que todos los migrantes ...
De regresar a los míos
y vivir como Dios quiere que viva todo ser humano...

bizimodu hobe baten bila...

"conocer las culturas no es conocer personas" hauek dira espainian bizi den hezitzaile marrokiar baten hitzak. Eta zein den euren esanahia, baliteke aurreko hori esatea espainiar estatuan dauden marrokiarren irudia txarra delako. Nire ustez beti izan da presente pare bat inmigrante egindako ekintza txar bat hona baino. Bai egia izan liteke askok hona datozela eta bizimodua aldatu beharrean bertoko pertsonena izorratzera datozela, baina horregaitik salatu behar diegu beste guztiei berdina?

Kontuan hartu behar dugu datozela herri askotatik non bizimodua latza eta zaila da eta beste herrialde edo estatu batzutara heltzeko haien bizitza hainbat arriskutan jartzen dutela. Horrekin batera askok datoz lan egitera eta irabazitakoa haien herrialdetan daukaten familia janaria izateko da, horregaitik ardura handia sortzen da euren buruan. Askotan hona datoz eta bertako bizimodua handia etortzen zaie, arrazoi bakarra izan daiteke guk geure laguntza eskaintzeko baina beste asko ere aurkitu ditzazkegu.

Hasieran izandatutako hezitzailea gazte marrokiarrekin lan egiten du eta berak esaten duenez, gazte hauen portaera negatiboa hezkuntza sisitema marrokiarraren errua izan liteke, azkenaldi hontan izan dituen hainbat aldaketa direla eta. Horrek gazteen jarreretan eragina izaten du, batez ere hezkuntza on bat jasotzerakoan eta beharrezko gauzak ikasteko momentuan. Gainera ezin diegu hemengo gazteen antzeko jokabidea eskatu, askok haien jatorrietara bueltatuko baitira berriro etxera joatekoan. Beraz gazte hauen gizarteratzea gure kulturan, ez du eraman behar euren kulturaren desintegrazioara, egoera horrek egiten duelako etorkin askok euren oinarrizko kulturara eta jarreretara atxikitzea.

Muchos no llegan, se unden sus sueño papeles mojaos, papeles sin dueño

Chambao_k abesti honetan esandako hitzen garrantzia isladatu nahi nuen. "muchos no llegan,se unden sus sueños papeles mojaos papeles sin dueño".

Orain abeslariak Marik Marrakech_en egindako bidaiaren laburpen bat. Helburua etorkinen mundua haien ikuspuntutik azaltzea, haien egoeran pixkat barneratzea. Munduak kontzientzian hartu behar luke zer nolako bizimodua duten eta jasan behar dutena hantxe, baita beste herrialde batera mugitzen direnean.

Adin txikikoen hezkuntza

Gaur egungo egoera hezkuntzari dagokionez, adin txikiko etorkinekin hobetu egin da. Hezkuntzarako aukera handitu egin da baina ala ere zailatasunak aurkitu daitezke ere, bertoko hezkuntza haien bizimoduan sartzerakoan. Bai hizkuntza zailtasunak direlako,bai erlijio arazoak edota filosofiakoak... Bestetik hobetuz doanez gero ez da larrialdiko arazo bat, baizik eta egunez egunez konponduz doana.

Etorkinek eskolarizazioan duten arazo nagusiena askotan hizkuntza da, baina ikus ditzakegunez adin txikikoen gurasoek, gero eta gehiago dira D ereduan matrikulatzen dituztenak."(2004-05 ikasturtean, derrigorrezko hezkuntzan, % 51 D eta % 22,6 B), herrialdeen arteko kopuruak oso ezberdinak dira (D ereduan Gipuzkoan % 66, Bizkaian % 45 eta Araban % 29). Hala ere, azken urteotan kasu guztietan gorako joera dago, eta Haur Hezkuntzako matrikulazio berrien gorakada bereziki adierazgarria da (2005-06 ikasturtean % 62,7 D, % 29,5 B eta % 7,8 A ereduan)."Mario Zapata.
Kontuan hartuz, ez dela erraza beste hizkuntz bat ikastea eta batez ere euskara erdara baino, adierazgarriak dira goian emandako datuak. Euskal Herriko etorkinek euskara ikastearen aukera handitu delako ikusten dugulako, zailtasunei aurre egiten dakitelako eta horrek gero euren formakuntzarako puntu positiboa delako.

Euskal Herriari begira, euskaldunen betebeharra, etorkinek gure kulturan sar dadin laguntzea eta konbentzitzea. Espainiar eta beste hainbat estatuetan orokorrean, haien hezkuntza hobetzen saiatzea, dituzten hezkuntz eskubideak ikus ditzaten isladatzea eta berton gizarteratzen laguntzea.

volver...

Etorkin batek emigratu egiten duenean beti dauka helburu bezala bizimodu hobe bat aurkitzea, bizi kalitatea hobetzea eta beharrezkoena lanbide bat aurkitzea irabazitakoarekin bere familia aurrera atera dadin. Horretarako hainbat gauza uzten ditu atzean bere bide berria egiteko; familia, lagunak, kultura, erlijioa... eta mundu berrira egokitu behar da. Eurek esfortzu handiaz gizarteratzen saiatzen dira baina segun zein lekutan zailtasunak aurkitzen dituzte eta euren mugak betetzeko, bizitza ematen dute aurrera segitzeko. Zailtasunei aurre egiteko nahia dute eta edozein arazoren kontra borrokatzen dute. Ala ere etorkinen bizimodua beste herrialde batean ez da erraza izaten eta atzean utzitako guztia faltan hartzen dute.

Hurrengoa bideoan Pedro Suarez abeslariak idatzitako eta konposatutako abestia ikusteko aukera ematen dizuet. Bertan edozein etorkinek etxetik aldenduta daudenean agertzen zaizkien sentimenduei aurre egiteko bere lagunak alboan dituztela isladatzen da.

Poesias en hip-hop por inmigrantes

Elvira Palomo idatzi duen berria:
Quince jóvenes inmigrantes de un barrio obrero de Madrid protagonizan el disco "Rapsodas en el Barrio", un proyecto de integración de la mano de los clásicos como Calderón de la Barca a ritmo de hip-hop, que hoy presentaron "orgullosos" en la capital española.

Estos "poetas del siglo XXI" han recuperado las obras de los "grandes clásicos" de la literatura como Shakespeare, Arcipreste de Hita y Calderón de la Barca, entre muchos otros, cuyos textos han hecho suyos y los han convertido en hip-hop.
(...)
"Cristal" es madrileña, tiene 19 años, y su entusiasmo contagia.
"Mi canción es un soneto de William Shakespeare que he titulado 'soy como soy', sabía que era difícil pero lo intenté, el mensaje es que es importante no juzgar a nadie sin conocerlo, esto es algo que tiene que ser aquí y en cualquier planeta".
(...)
En el disco se encuentran ejemplos como "Sírvela", basada en el poema "Sírvela, no te canses", del Arcipreste de Hita, que ha readaptado el ecuatoriano Paúl Alejando Ceballos.
"Agradécele mucho cuando ella por ti hiciere / ensálzalo en más precio de lo que ello valiere / vergüenza no te embargue si con ella estuvieres / sírvela, no te canses, sirviendo el amor crece...".
Paúl lleva en España 5 años, estudia y trabaja, y, según dijo a Efe, escribe música desde pequeño. Tiene un protagonismo especial puesto que sale en la portada del disco y, según contó, está "muy emocionado porque no pensé que fuera a salir a la luz".

Este proyecto forma parte del programa "Arte Joven, hacia la expresión de las ideas", patrocinado por la Fundación Tomillo y la Fundación Coca-Cola, cuyo objetivo es la creación de talleres artísticos -teniendo como principal pilar la lectura- que ayuden a reforzar valores como la integración y la tolerancia.

Berri guztia irakurtzeko http://www.terra.com/ocio/articulo/html/oci219828.htm